Γιατί ζητώ την ψήφο σας
Αυτές οι εκλογές και γενικότερα η περίοδος που διανύουμε, δεν έχουν πλέον να κάνουν με απλά καθημερινά προβλήματα, αλλά με την ίδια τη ζωή του ελληνικού λαού και την υπόσταση του ελληνικού έθνους. Αν πάρουμε τώρα λανθασμένες αποφάσεις, θα πληρώσουμε ένα ιδιαιτέρως βαρύ τίμημα τόσο στην οικονομία και στην κοινωνία όσο και στα εθνικά θέματα. Για όποιον νομίζει ότι μπορεί να προσφέρει, η περίοδος που περνάμε, είναι κατ’ εξοχήν η εποχή για στράτευση. Είναι η εποχή για θετικές πολιτικές με σκοπό την περαίωση ενός εθνικού σχεδίου εξόδου από την κρίση.
Προσωπικά πιστεύω ότι μπορώ να συμβάλλω σε αυτό με την γνώση και την πείρα που διαθέτω και την ισχυρή μου πεποίθηση ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από τη στράτευση και τη συμμετοχή. Θεωρώ ότι είμαι σε θέση να προσφέρω, γιατί διαθέτω τρία σημαντικά στοιχεία:
Πρώτον, ήμουν πάντοτε μάχιμος στα θέματα της καθημερινής ζωής. Ήμουν ελεύθερος επαγγελματίας, δημιουργός και συνιδιοκτήτης μιας μικρομεσαίας επιχείρησης καθώς και εργαζόμενος και διευθυντικό στέλεχος στον ιδιωτικό τομέα.Έτσι έχω γνώση της πραγματικής οικονομίας και της παραγωγικής διαδικασίας και όχι απλώς της οικονομίας στα χαρτιά. Πιστεύω δε ότι κάθε πολιτικός οφείλει να προέρχεται από το χώρο της εργασίας και ιδιαιτέρως της εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.
Δεύτερον, θήτευσα επί 14 χρόνια και στον δημόσιο τομέα ακολουθώντας μια σταδιακή εξέλιξη, αρχικά ως ειδικός σύμβουλος, μετέπειτα ως γενικός γραμματέας και τελικά ως υπουργός. Έχω βιώσει τα προβλήματα της δημόσιας διοίκησης από τα κατώτερα ως τα ανώτερα κλιμάκιά της και άρα έχω την απαιτούμενη προσωπική εμπειρία και γνώση για να συμβάλλω στην μεταρρύθμιση του ελληνικού κράτους.
Τρίτον και κυριότερο, πέρα από τη θητεία μου στην ευρωβουλή και την προσωπική μου πορεία ως δημοσιογράφος ασχολούμενος με τα θέματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ειχα την ευκαιρία τα τελευταία χρονια να έχω διεθνή εμπειρία: από το 2004 υπήρξα αντιπρόεδρος και από το 2010 είμαι εκλεγμένος πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) που αποτελείται από 320 βουλευτές από 56 ευρωπαϊκά κράτη. Έχω συναντηθεί προσωπικά και βρίσκομαι σε διαρκή επαφή σχεδόν με το σύνολο των ηγετών, των υπουργών εξωτερικών των υπουργών οικονομίας των χωρών αυτών. Αυτό μου δίνει μια αυξημένη αίσθηση των εξελίξεων στον σύγχρονο κόσμο και τη διεθνή εμπειρία και προοπτική που πρέπει να διαθέτει σήμερα οποιοσδήποτε θέλει να βοηθήσει ουσιαστικά την Ελλάδα.
Μπορώ να συμβάλλω αποφασιστικά ώστε να βγούμε από την κρίση με το σπαθί μας, γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι το μνημόνιο δεν είναι το όριο της πολιτικής, αλλά απλώς ο μηχανισμός που προστατεύει τη χώρα από την άτακτη χρεωκοπία. Υπάρχει πρόσφορο έδαφος στο οποίο μπορούμε ακόμη να κάνουμε γόνιμη, παραγωγική πολιτική και να αλλάξουμε την πορεία της χώρας, από τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο κράτος και τις παρεμβάσεις στην αναπτυξιακή διαδικασία, από τη δημιουργία ενός ποιοτικού εκπαιδευτικού συστήματος και ενός ποιοτικού συστήματος υγείας, μέχρι την επιτυχία να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για πρωτογενές πλεόνασμα. Μόνον τότε θα σταματήσουν οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, θα ξεκινήσει η αποκατάσταση των αδικιών και θα θεμελιωθεί σε στέρεες βάσεις μια νέα ανθρώπινη ζωή με εργασία και ασφάλεια, όπως τη θέλει ο καθένας μας.
Εξάλλου, επειδή ακριβώς υπήρξα εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα, ξέρω πολύ καλά το θέμα για το οποίο θέλουν να μου μιλήσουν οι συμπολίτες μου. Μπορώ να καταλάβω τον μικρομεσαίο επιχειρηματία, μπορώ να καταλάβω τον εργαζόμενο, μπορώ να καταλάβω και τον άνεργο. Δεν έχω γνώση των πραγμάτων μέσα από χαρτιά και από θεωρία αλλά μέσα από την ίδια τη ζωή, αφού υπήρξα τόσο εργοδότης όσο και εργαζόμενος. Αυτή η διπλή ματιά μου επιτρέπει να συνομιλώ με κάθε πολίτη στη Β’ Αθήνας, μπορώ να καταλάβω τη θέση του και το πρόβλημά του και όχι να τα μεταφράζω σε αφηρημένα θεωρητικά σχήματα.

«Οι αναπτυξιακοί πόροι, είτε είναι η παραγωγή ποιοτικών αγροτικών προϊόντων, είτε ο ποιοτικός τουρισμός, είτε η ναυτιλία, είτε οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας, είτε οι υπηρεσίες, είτε η καινοτομία και οι νέες τεχνολογίες, χρειάζονται μια νέα δομή κράτους, ένα ευνοϊκό θεσμικό περιβάλλον και -κυρίως- μια αλλαγή πολιτικής και κοινωνικής νοοτροπίας, με τη μετάβαση από το τοτέμ του Κράτους – Πατέρα Αφέντη, στη συλλογικότητα των παραγωγικών Ελλήνων, που αλλάζουν τη χώρα τους, οδηγώντας την τύχη και το μέλλον της στα χέρια των δημιουργών της..» 





